2015_10_10-Mallo Frechin "Jose Antonio Sanz"(6a+/240m) (RIGLOS)

INFORMAZIOA:

Riglos Espainiako Aragoi autonomia erkidegoko Huescako probintzian dagoen Las Peñas de Riglos udalerriko herri bat da. Hoya de Huesca eskualdean dago,Huesca hiritik 5 kilometro ipar-mendebalderuntz, Ayerbe eta Murillo de Gállego udalerrien artean dagoen A-132 errepidean.

Riglos herriak bere natur ingurunea eta inguruko ikuspegi bikainei esker ospe handia du. Gállego ibaiaren ezkerraldeko ertzean dago, sekulako geologia egitura eta harkaitz edo mallo erraldoien itzalpean, hauek Riglosko malloak dira. Bestalde GR 1 oinezko ibilbide luzea ere bertatik iragaten da.

Riglosko malloak, izen bera duen herrian dauden mallo batzuk dira. Pirinioaurrea mendilerroan kokatzen dira,Huesca hiritik 45 kilometro ipar-mendebaldera. Bere garaierarik handiena Macizo d'os Fils (1.045 m.) mendian du, aldiz bertako amildegirik garaiena Visera amildegia da.

(Iturria: Wikipedia)

SARRERA:

Urriko zubia heldu zen, eta Mikelekin Gasteizen gelditzen naiz zubia Riglosen eskalatzen pasatzeko asmoarekin. Bariku gaban heltzen gara eta parkingean leku ona hartu ondoren, zerbait afaldu eta lotara joan giñan. Hurrengo egunean goizetik esnatu, gauzak prestatu eta kafe bat aterpean bota ondoren, La viserantza dijoan bidea hartu genuen. Currucuclillo edo Jose Antonio Sanz bideen artean duda geneukan, eta hormaren behekaldera heldu arte ez genuen aukeraketa hori egin, Currucuclillo bidean bi kordada zeuden lehenengo bi luzeetan eta denbora asko ez itxaroten ibili behar izateko, Jose Antonio Sanz bidearen azpikaldean sokak prestatu genituen.

Gero arrastian Julen eta Jon Ander hurbildu behar ziren Bilbotik Riglosera, zerbait eskalatzeko asmoarekin. Bide errazak egiteko asmoarekin, Coloradoko malloa aukeratu genuen, ez geneukan inongo prisarik eta lasai lasai joan giñen, Frechineko malloan zegoen ataskoarekin agobiatu gabe eta eguraldi eta paraje ederraz gozatzen.

Riglosen 50 pertsona inguru bizi dira, hori dela eta, askotan aurkitu ahal dugu eskalatzaile gehiago herriko jendea baino, hala ere herritarrek oso ondo zaintzen dute eskalatzaileak eta egiten dieten inbasio hori oso ondo daramate. Arazorik ez izateko, herria errespetatu, erabiliz parkingak eta sortutako zakar guztia zakarrontzietan utziz. Herrian mendiko aterpea, logelak eta taberna daude, horretaz aparte, denda txiki bat non janaria erosi daiteken eta Malloen interpretazio zentroa.

MALLO MELCHOR FRECHIN:

Rigloseko aterpean zegoen liburuaren argazkia, bertan Riglos eta inguran dagoen guztiaren krokisak daude, oso ondo dago liburua eta erosteak pena merezi du. Hemen salgai:

http://www.xabigaton.blogspot.com blogetik ateratako krokisa

JOSE ANTONIO SANZ BIDEA

Zailtasuna: 6a+

Luzera: 240 metro

Ekipamendua: Paraboltak. Bilguneak paraboltekin eta rapelatzeko argollekin.

Materiala: 12 zinta expres eta bilguneetarako materiala. Guk soka bikoitzak eraman genituen baina aukera dago ere soka sinplearekin egiteko. Lehen bi luzeak jarraian egiten baditugu, R1 bilgunea egin gabe, 20 zinta expres beharko ditugu.

Sasoia: Edozein

Jeitsiera: Behin goikaldean dagoen tontorrean, jarri berri dagoen sirga jarraitu Viserako tontorrera heldu arte, bi aukera daude, edo Mallo del Aguatik jeisten den bidetik jeistea edo Circo de Veranotik jeistea.

Nola heldu hormara: Kotxea Riglosen uzten dugu eta Visera dijoan bidezka hartzen dugu eliza pasa ondoren, Viserara joan beharrean ezkerrera, Frechin malloko norabidean, oso zapalduta daude bide asko.

BIDEAREN DESKRIBAPENA:

Graduari dagokionaz, jarraitasun handia duen bide bat da, Riglos izateko. 7 luze ditu. Lehengo bi luzeak (L1+L2) luze bakar batean egin daitezke. Luze guztiak tonika berdina jarraitzen dute oro har, nahiko bertikala, eta oso estatikoa izan daiteken pausuren bat edo tripa txikiren bat. 

Oso ondo ekipatuta dago, eta bilguneak orokorrean oso erosoak dira. Kolore berdinak dituen paraboltak jarraitu behar dira, izan ere, Jose Antonio Sanz bidearen ezkerraldetik Currucuclillo bidea dijoa (6a+, eta gradu gogorragoa duena), eta eskumatik Irene y  la paz bidea (6c).

L1 (V+/6a): Hasiera apur bat pulitua, oso erraza da lehen bilgunea saltatzea, eskalatzen goazenean, ezkerretan dago.

L2 (6a): Pausu zaila, bilgunetik atara bezain pronto dauka, gero esku onak eta hankak barra barra.

L3 (6a+): Luze oso polita, bi tripatxo ditu, baina oso ondo ateratzen direnak eta ekipamendua asko laguntzen du.

L4(V/6a): Bukaeran, tximenea batean sartzen da, eta tximenea honen erdialdean, eskumatara jo behar dugu. Besteak baino txarrago ekipatuta, izan ere leku batzuk errazak dira, hala ere arroka txarragoa tximenean zehar.

L5 (6a): Bide guztiaren luze politena iruditu zitzaidan. Oso erosoa den repisa batean uzten dizu, eta bilgune oso erosoa da, ur trago bat bota genuen.

L6 (6a): Repisatik eskumatara dijoan bidea jarraitu behar du, bi tripa txiki ditu eta kontuz euki behar da izan ere beste bide baten paraboltak erditik zeharkatzen du gure luzea.

L7 (V+): Luze oso erraza, txapak gertu dituena eta goikaldean asko jeisten duela bere gradua, goian SOS jartzen duen bilgune bat dago edo apur bat gorago besteren bat dago, tontorrera ateratzen da.

ERREPORTAIA:

Altxatu bezain pronto ateratako argazkia, tenperatura ona eta egun polita aurretik zetorrena.

Herrian dagoen iturrian ura bete ondoren

Rigloseko eliza, Mallo Cuchillo, Frechin eta La Visera famatua.

Eliza eta Pison famatua

Eliza, Mallo Cuchillo eta Frechin

La Visera

Eskalatzen hasi baino lehen hormari ateratako argazkia, Corte Inglesean baino jende gehiago

Rigloseko herria

Mikel hasteko prest

Goitik dagoen panorama, prisa gabe eta bilguneetan itxaron beharra tokatuko da

Mikel R1 bilgunean, hainbeste jenderekin, luzeak lotzeko aukerarik ez

Zoom

R1 bilgunean ateratako selfia aurreko kordada luzea liberatzen zuen bitartean ateratakoa

Aurretik genuen Madrilgo kordada, oso jende majua, barre onak bota genituen bilguneetan.

La Viserako Naturaleza Salvaje bidea

Mikel eta ni, Mallo Frechineko tontorrean luze guztiak igo eta gero

Viserara dijoan bidezka jarraituz, aurretik Donostiko bi neska oso majak, gure atzetik etorri zirenak horman zehar, oso ondo ezagutzen zuten Riglos eta asko lagundu ziguten gure Rigloseko lehen esperientzia polit honetan, eskerrikasko ;)

Cuchillo, Pison eta atzean Peña Rueba

Frechineko tontorretik paraje ederra

Pozik Frechineko tontorrean

Mikel

Jeisteko Colorado eta Mallo del Aguatik jeisten den bidea hartu genuen, gosea geneukan eta hau da Circo de Veranotik jeistea baino arinagoa. Behin behekaldean egonda, ataratako argazkiak.

Mallo Cuchilo, Frechin eta La Visera, bertan daude, Mosquitos, La fiesta del biceps, Popeye, Zuzen, Chinatown, Zulu Demente eta bide famatu gehiago, Riglosen gehien eskalatzen den Malloa dela esango nuke, baina oso fuerte egon behar da goikaldean daukan desplome hori guztia igotzeko, hortik bere izena, La  Visera.

Herrira heldu bezain pronto, iturritxoan ur trago bat.

Dutxa on bat hartu eta bazkaldu ondoren, hurrengo egunean egin behar genituen bideak aztertu genituen Julen eta Jon Ander zetozen bitartean, nola ez irabazitako garagardo fresko batekin.

Gabon Riglos, espero gustatu izana.;)

2015_10_11-Mallo Colorado "Victor Garcia" (6a/100m) (RIGLOS)

Urriko zubian, barikuan Rigloserantza nijoa Mikelekin eskalatzeko asmoarekin, zapatu goizeko eguraldi ona aprobetxatuz, Mallo Frenchinera igotzen den Jose Antonio Sanz bidea eskalatzen dugu, 225m/6a+, eta bazkaldu ondoren, zazpirak inguru, Julen eta Jon Ander hurbiltzen dira Bilbotik Riglosera, zerbait eskalatzeko asmoarekin. Bide errazak egiteko asmoarekin, Coloradoko malloa aukeratzen dugu.

Riglosen 50 pertsona inguru bizi dira, hori dela eta, askotan aurkitu ahal dugu eskalatzaile gehiago herriko jendea baino, hala ere herritarrek oso ondo zaintzen dute eskalatzaileak eta egiten dieten inbasio hori oso ondo daramate. Arazorik ez izateko, herria errespetatu, erabiliz parkingak eta sortutako zakar guztia zakarrontzietan utziz. Herrian mendiko aterpea, logelak eta taberna daude, horretaz aparte, denda txiki bat non janaria erosi daiteken eta Malloen interpretazio zentroa.

MALLO COLORADO:

Mallo txikien barruan, Viseratik gertuen dagoen malloa da, goikaldean torreoi antzeko forma dauka. Bide oso errazak dituen mallo bat da, 100 metro ingurukoak denak, eta oso ondo ekipatuta daudenak. Bide hauen graduazioa, IV+ eta 6a bitartekoa da. Paraboltak urruntzen duten lekuan, gradua erraza delako da, bestela, pausu zailak oso ondo ekipatuta daude.

Jeitsiera, sabina batean instalatuta dagoen rapel batetik egiten da, 60 metrotako sokarekin. Posiblea ere bada, torreoia eta hormaren artean dagoen bide batetik trabesia horizontal bat egitea eta rapela heltzen den lekura heltzea, hala ere gomendagarriagoa da goiko torreoira igotzea eta bertatik rapelatzea.

Rigloseko aterpean zegoen liburuaren argazkia, bertan Riglos eta inguran dagoen guztiaren krokisak daude, oso ondo dago liburua eta erosteak pena merezi du. Hemen salgai:

VICTOR GARCIA BIDEA

⦁ Zailtasuna: 6a, lehen luzean ditu bi tripatxo, horiek pasata gradua jeisten da nabarmen.

⦁ Luzera: 100 metro

⦁ Ekipamendua: Paraboltak, txapa beltzak. Bilguneak paraboltekin.

⦁ Materiala: 10 zinta expres eta bilguneetarako materiala. Guk soka bikoitzak eraman genituen baina aukera dago 70 metrotako sokarekin ere egiteko. Rapela 35 metro.

⦁ Sasoia: Edozein

⦁ Jeitsiera: Rapela goiko torreoian dagoen sabina zuhaitzetik.

⦁ Nola heldu hormara: Kotxea Riglosen uzten dugu eta Visera dijoan bidezka hartzen dugu eliza pasa ondoren, Viserara joan beharrean eskumarantza jotzen dugu eta hitoak jarraituz Coloradoko hormara heltzen gara, 15 minutu inguru. Victor Garcia bidea, eskumara dagoen azken bidea da, txapa beltzak dituena.

BIDEAREN DESKRIBAPENA:

L1 (30m/6a): Zuhaitz baten eskuman hasten da, bi tripa txiki pasa behar dira, horiek dira gradua ematen diotena, baina Rigloseko tripa mitikoak dira, hankak non-nahi daude eta esku oso onak.

L2 (40m/V): Bilgunetik atera eta bost metro igo ondoren, luzeak asko jeisten du bere gradua, oso erraza eta etzana, III gradukoa, kontuz arrokekin, oso apurtua baitago. Zuhaitz txiki baten ondoan dago bilgunea. Torreoira heltzeko, ensanblean joan daiteke edo aseguratuta egitea, baina ez da beharrezkoa.

L3 (15m/V+): Bilgunetik atera bezain laster aurkitzen dugu lehen zailtasuna, tripatxo txiki bat eta apur bat pulituta dagoena, baina inongo arazo gabe igaro daitekeena.

ERREPORTAIA:

Herrian dagoen iturrian ur botilak betetzen

Pison, Los Volaos, Mallo Cuchillo eta Mallo Melchor Frenchin

Mikel eta Julen aurretik joango dira

Mikel eta Julen, lehen luzea igaro ondoren, bere bilgunean

Julenekin lehen bilgunean ateratako argazkia

Jon Ander bilgunera iristen

Bigarren luzean euria hasi zitzaigun, hori dela eta luze hauen argazkirik ez dekodaz.

Laurak, Coloradoko tontorrean, rapelatzeko itxaroten.

Rigloseko herria eta mallo famatuak

Berriro nire kordada team rubioarekin, beti eskalatzen da gustora eta barre artean zurekin.

Rapel instalazioa

Bye bye, rapelarekin bagoaz ;)

2015_09_06-URRIELLU edo NARANJO DE BULNES, DIRECTA DE LOS MARTINEZ, 160m/D (V-)

SARRERA:

Urriellu edo Naranjo de Bulnes (asturierazko izena: Picu Urriellu ezaguna da) Europako mendietako erdialdeko mendigunean kokaturiko mendia da. 

Cabraleseko udalerrian eta Europako Mendiak parke naturalean dago; 2.518 metroko altuera du, eta mendilerroko mendirik altuena ez izan arren, Espainiako mendirik ezagutuenetarikoa eta Espainiako alpinismoaren ikur nagusienetakoa da, batez ere bere mendebalde paretaren 500 metro baino gehiagoko goibehearengatik.

Urrielluren lehen igoera, 1904ko abuztuaren 5ean Pedro Pidal Bernaldo de Quiros (Villaviciosa de Asturiaseko markesa) eta bere mendi-gidaria zen Pedro Pidal "El Cainejo" artzainaren eskutik etorri zen. Igoera hau, kalamuzko soka batekin eta apretekin mendi honen ipar-paretatik burutu zuten (Gaur egun Pidal eskalada bidea bezala ezagutzen da igo ziren bidea).

Bigarren igoera Gustav Shultze Alemaniarraren eskutik etorri zen, ipar paretatik baita ere 1906ko urriaren 1ean (Gaur egun Shultze bidea bezala ezagutzen da eskalada bidetik). Igoera hau, zenbait ezaugarri nabargarriak izan zituen, Urriellura bakarrean burututako lehen igoera izan zen, eta penintsulan eskalada iltzeak erabili ziren lehen aldia izan zen, hego paretatik rappel-ean jeisteko erabili zituenak.

1916ko abuztuaren 31n izan zen, Víctor Martínez Campillok hego paretatik igo zen lehen aldiz, gaur egun Victor eskalada bidea bezala ezagutzen dena.

1956ko martxoaren 8an, Angel Landa eta Pedro Udaondo mendizale euskaldunek ekialdeko paretatik lehen igoera pairatu zuten, gaur egun Cepeda eskalada bidea ezagutzen dena.

1962ko abuztuaren 21ean, Alberto Rabada eta Ernesto Navarrok mendebaldeko pareta igo zuten, Espainiako erronka alpinistikorik handienetarikoa gaindituz.

(Iturria: Wikipedia)

BIDEA:

Iraileko lehen asteburuan, Mikelek komentatu zidan zerbait egiteko, uda ondo bukatzeko horma politen bat edo, justu barikuan Sevillatik itzuli berri negoen, baina baietz esan nion, zapatuan batu giñen Lemoan eta bertatik Asturias aldera joateko bidea hartu genuen. Arinago, bidetik gelditu giñen, Julenekin batu giñen goizeko hamarretan Ramales de la Victorian El Calizeko bide ferrata egiteko eta gero bertan kirol eskalada apur bat egiteko. 

• Ferrataren erreportaia: HEMEN 
• Eskalada "El camino" sektorearen erreportaia: HEMEN

Ramalesen bukatu ta gero, autopista berriz hartu eta Arena de Cabraleserako bidea hartu genuen. 6rak aldera Ponceboseko presan geunden kotxearekin, nola ez jendez beteta, denak Careseko bide famatutik bueltatzen (Erreportaia). Hurrengo egunean Sotresen bukatzen zenez Espainiako Txirrindularitza Itzulia, La Vuelta, kotxeen sarbidea Sotreseko porturantza arin itxi behar zuten, eta denbora asko galdu gabe ahalik eta arinen igo giñen, bertatik Pandebanoko parkingera heldu arte.

PANDEBANO-REFUGIO URRIELLU

Nola heldu: (Egilea: Furgoxo) Wikiloketik hartutako track on bat. http://es.wikiloc.com/wikiloc/view.do?id=7243353

Nola heldu Pandebanora: Arenas de Cabralesetik Poncebosera doan errepidea hartu eta bertatik Sotreserako bidea jarraitu. Sotresera heldu baino lehen kurba bat 180º tako biraketa bortitza egiten du, eta eskumarantza pista bat jeisten dena Urriellu/Pandebano jartzen duena, hemetik jarraitzen dugu kotxearekin, etxebizitza batzuk igaro behar dira, auzo bat da, ez dena inor bizitzen, eta hormigoizko pista zatiak eta lurrezko pista tartekatzen dijoan bide batetik, Pandebanoko lepora heltzen gara.

Nola heldu Pandebanotik Urrielluko aterpera: Parkingean kotxeak utzi ondoren (1212m), hegoaldeko norabidea hartzen dugu eta gero SO orientazioa Mayada de la Trenosarantza joz, 1315m, bertan aterpe bat dago eta iturri bat ere bai. 

Denbora: 2 ordu

Desnibela: 1073 metro

Pandebanotik Urrielluko Vegara dijoan bidea jarraituz, Vallejuko lepora heldu behar dugu (1540m). Bi ordu igaro ondoren, eta Picuko begiradaren azpitik, Urrielluko aterpera heltzean gara.

MARTINEZEN BIDE ZUZENA

Bilgune guztiak primeran ekipatuta daude paraboltekin eta argollekin rapelatu ahal izateko, baian luzeetan ez dago ezer ekipatuta, dena gure kabuz babestu behar da, bai friend edo fisureroen bitartez. Oso baliagarriak izango zaizkigu 0.5/3 bitarteko camalotak adibidez kanalizoak dauden lekuetarako. 

Kontuz ibili behar gara solte dauden harriekin, beherantza ez botatzeko, goiko anfiteatroan oso solte baitaute. 

Bidea Urrielluko Hego aurpegiaren erdikaldetik hasten da. Erreferentzi moduan 15 metrotara zoko txiki batean dagoen kate ta bi paraboltekin triangulatutako bilgunea ikustea izango da.

-Lehenengo luzea(15m) luze zailena da, nahiko ukituta aurkitzen dena. “kanalizos”-ko pareta batetik igotzen da, non friend ertainekin babestuko dugu, hala ere kontuz ibili beharko gara babesak zeozer urruntzen baitdute. Zoko txiki batera helduko gar ata bertan bilgunea aurkituko dugu. Luzea garbi dago baia harri mota honetan eskalatzera ohituta ez bagaude bere zailtasuna izan dezake. 3. Zenbakidun Camalot-a oso ondo etorri zaigu.

Hurrengo luzea 40m inguru ditu. Bilgunetik eskumatara botako dugu, parabolt batekin babestutako 2 metroko trabesia batean. Bilgunetik ikusten den parabolt-ari ez diogu kasurik egingo bes bide zailago batekoa baitda. Behin trabesia eginda zuzen jarraituko dugu bigarren bilgunera heldu arte, hiltzeren bat ikusiko dugu bidean. Friend edo fisureroekin ondo babestuko dugu.

-Hirugarren luzea(20m) zailtasuna murristen doa. Berriz bilgunetik eskumarantza joango gara diedro batetik, zati errezenetatik igoko gara bilguneraino.

- Laugarren luzea(40m) nahiko erraza da baia kanalizoetatik lasai eskalatzen jakin behar da. Bilgunetik zuzen irtengo gara, pixkanaka ezkerrerantz botatzen beste zoko batera, non laugarren bilgunea aurkituko dugun. 1,2 eta 3 zenbakidun Camalot-ekin ondo babestuko da baia justu bazoazte komenigarria da errepikatuta eramatea zenbakiak.

Azkenik, bostgarren luzea egingo dugu, plaka errezak eta kanalizo gehiago (IIIº) pixkanaka eskumarantz joanez azken bilgunea aurkitu arte. Han sokak utzi ditzakegu edo beraiekin igo anfiteatroaren erditik ateratzen den kanal errez batetik (IIº) gailur aristara heldu arte. Nahiz eta erreza izan, kontuz ibili beharko gara batez ere harriak ez botatzeko.

Igotzeko denbora: Aterpetik ordu bateko ibilbidea, eskalatzen ordu t´erditik 3 ordutara.

Jaisteko denbora: Igotako bidetik rapelatuko dugu, onena 60m ko soka bikoitzak eraman ezkero 3 rapel egitea, 5B tik 4B ra, 4B tik 2B ra, eta 2B tik lurrera.

Eskalatzaile gehiegi badaude Teogenes bidetik (ikusi krokisa) rapelatu daiteke, bi rapel ekipatuta daukana, azken rapela diagonalean egingi dugu lurrera heldu ahal izateko

Txastimendiak blog interesgarritik ateratako krokisa

ERREPORTAIA:

Motxila prest Pandebanoko parkingean, igoera astiro astiro egin genuen aterperaino, bertan kanpoan lo egin behar genuenez, motxila gauzetaz gorarte generaman.

Vega de Urriellura heltzen goazen heinean, Picu handia agertzen zaigu arrastiko azken argiekin

Goizetik esnatu, denda barruan armosau eta gauzak prestatu eta gero, apurka apurka Celadako kanaletik gora igotzen gara.

Lehen argiak, eguzkia atera arte, hotza nabaria zen.

Cepeda, Nani bideetara gerturatzen dijoa jendea

-Lehenengo luzea(15m) luze zailena da, nahiko ukituta aurkitzen dena. “kanalizoss”-ko pareta batetik igotzen da, non friend ertainekin babestuko dugu, hala ere kontuz ibili beharko gara babesak zeozer urruntzen baitdute. Zoko txiki batera helduko gar ata bertan bilgunea aurkituko dugu.

Luzea garbi dago baia harri mota honetan eskalatzera ohituta ez bagaude bere zailtasuna izan dezake. 3. Zenbakidun Camalot-a oso ondo etorri zaigu.

Hurrengo luzea 40m inguru ditu. Bilgunetik eskumatara botako dugu, parabolt batekin babestutako 2 metroko trabesia batean. Bilgunetik ikusten den parabolt-ari ez diogu kasurik egingo bes bide zailago batekoa baitda. Behin trabesia eginda zuzen jarraituko dugu bigarren bilgunera heldu arte, hiltzeren bat ikusiko dugu bidean. Friend edo fisureroekin ondo babestuko dugu.

-Hirugarren luzea(20m) zailtasuna murristen doa. Berriz bilgunetik eskumarantza joango gara diedro batetik, zati errezenetatik igoko gara bilguneraino.

- Laugarren luzea(40m) nahiko erraza da baia kanalizoetatik lasai eskalatzen jakin behar da. Bilgunetik zuzen irtengo gara, pixkanaka ezkerrerantz botatzen beste zoko batera, non laugarren bilgunea aurkituko dugun. 1,2 eta 3 zenbakidun Camalot-ekin ondo babestuko da baia justu bazoazte komenigarria da errepikatuta eramatea zenbakiak.

Paraje ederra altura irabazten goazen heinean

Mikel altura irabazten

Apurka apurka azken metroak irabazten ditugu, ertz lerro erraz batetik tontorra lortu arte

Tontorra gertu

Picu Urriellu, 2519 metro

Paraje ederra tontorretik

Pozik

Rapeletara heldu arte, kontuz ibili behar da harriak ez botatzeko eta jausteko kontuarekin

Rapel instalazioa gertu

Vega de Urriellura iritsi eta ondo bazkaldu ondoren denda jasotzen dugu eta sokak eta materiala ondo banatu ondoren Pandebanora jeisteko bidea hartzen dugu.

Jeisten garen bitartean lainoa sartzen hasten da, asteburu oso polita eta mendi ikaragarria, ziur nago bueltatuko garela beste bide famatu eta polit horiek probatzera.

Hurrengoarte